Wyrok TSUE z dnia 17 grudnia 2020 r., Husqvarna, C-607/19

PRZEDMIOT

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (federalny trybunał sprawiedliwości, Niemcy). Sprawa dotyczy wykładni art. 51 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej (rozporządzenie 207/2009), a w zakresie, w jakim jest to istotne, art. 58 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 z dnia 14 czerwca 2017 r. w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej.

Pytanie prejudycjalne dotyczyło ustalenia właściwej daty do oceny, czy upłynął ciągły pięcioletni okres nieużywania unijnego znaku towarowego w postępowaniu w sprawie wygaśnięcia prawa do znaku wszczętym powództwem wzajemnym w ramach postępowania o naruszenie znaku.

ROZSTRZYGNIĘCIE

Jaka data jest właściwa dla oceny, czy ciągły pięcioletni okres nieużywania unijnego znaku towarowego, o którym mowa w art. 51 ust. 1 lit. a) rozporządzenia 207/2009, upłynął w przypadku powództwa wzajemnego o stwierdzenie wygaśnięcia prawa do znaku – data złożenia powództwa wzajemnego czy data ostatniej rozprawy przed sądem rozpatrującym apelację?

Trybunał orzekł, że art. 51 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 207/2009 należy interpretować w ten sposób, iż w przypadku powództwa wzajemnego o stwierdzenie wygaśnięcia prawa do unijnego znaku towarowego miarodajną datą do ustalenia, czy ciągły pięcioletni okres nieużywania znaku upłynął, jest data złożenia tego powództwa wzajemnego. Data ta – a nie data ostatniej rozprawy przed sądem wyższej instancji – decyduje o ustaleniu punktu końcowego pięcioletniego okresu nieużywania.

STAN FAKTYCZNY

Husqvarna AB jest szwedzkim producentem urządzeń i narzędzi ogrodniczych. Spółka ta jest właścicielką trójwymiarowego unijnego znaku towarowego zarejestrowanego w dniu 26 stycznia 2000 r. pod numerem 456244 dla towarów „zraszacze do nawadniania”. Od lipca 2014 r. do stycznia 2015 r. spółka Lidl Digital International GmbH & Co. KG (dawniej Lidl E-Commerce International GmbH & Co. KG) oferowała do sprzedaży zestaw węża spiralnego składający się z węża spiralnego, dyszy zraszacza i tulei sprzęgającej.

Husqvarna wytoczyła przeciwko Lidl powództwo o naruszenie znaku towarowego przed Landgericht Düsseldorf (sądem krajowym w Düsseldorfie). Lidl wniosła wzajemne powództwo o stwierdzenie wygaśnięcia prawa do znaku towarowego Husqvarny, powołując się na jego nieużywanie. Landgericht Düsseldorf uwzględnił żądania Husqvarny i oddalił powództwo wzajemne Lidl. Oberlandesgericht Düsseldorf (wyższy sąd krajowy w Düsseldorfie), po ostatniej rozprawie w dniu 24 października 2017 r., uchylił ten wyrok i stwierdził wygaśnięcie prawa Husqvarny do znaku towarowego od dnia 31 maja 2017 r. Sąd ten przyjął, że datą właściwą do obliczenia biegu pięcioletniego okresu nie jest data złożenia powództwa wzajemnego przez Lidl (wrzesień 2015 r.), lecz data ostatniej rozprawy przed sądem apelacyjnym. Husqvarna wniosła rewizję do Bundesgerichtshof, który skierował pytania prejudycjalne do Trybunału.

GŁÓWNE TEZY

• Unijny znak towarowy jest instytucją prawa materialnego Unii Europejskiej, której jednolite stosowanie w całej Unii wymaga autonomicznej wykładni jej przepisów, niezależnie od uregulowań proceduralnych poszczególnych państw członkowskich (nb. 26–30).
• 51 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 207/2009 stanowi, że prawa właściciela unijnego znaku towarowego stwierdza się za wygasłe, jeżeli w ciągłym pięcioletnim okresie znak nie był rzeczywiście używany bez uzasadnionych powodów. Data złożenia wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia stanowi punkt końcowy okresu, który należy badać (nb. 31–38).
• W kontekście powództwa wzajemnego, złożonego w ramach postępowania o naruszenie znaku, analogia z wnioskiem o stwierdzenie wygaśnięcia złożonym do EUIPO przesądza, że datą właściwą jest data złożenia powództwa wzajemnego (nb. 39–46).
• Przyjęcie daty ostatniej rozprawy jako punktu końcowego okresu nieużywania stworzyłoby nierówność między powództwem wzajemnym a wnioskiem do EUIPO. Podważałoby to spójność systemu ochrony unijnych znaków towarowych i osłabiałoby pozycję właściciela, gdyż wznowienie używania znaku po złożeniu powództwa wzajemnego nie mogłoby go chronić (nb. 47–52).

OPINIA RZECZNIKA GENERALNEGO

Sprawa rozstrzygnięta bez sporządzania pisemnej opinii (podjęto decyzję o rozstrzygnięciu bez opinii po wysłuchaniu rzecznika generalnego).

POWIĄZANE SPRAWY

• C-720/18 i C-721/18, Ferrari (22.10.2020) – rzeczywiste używanie znaku towarowego; używanie dla części towarów
• C-252/12, Specsavers International Healthcare (19.09.2013) – rzeczywiste używanie unijnego znaku towarowego
• C-416/04 P, Sunrider/OHIM (11.05.2006) – ciągły pięcioletni okres nieużywania znaku towarowego

AKTY PRAWNE

Rozporządzenie Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej (dawniej: rozporządzenie nr 40/94), Dz.U. 2009, L 78, s. 1:

• 51 ust. 1 lit. a) – wygaśnięcie prawa do znaku towarowego z powodu nieużywania przez ciągły pięcioletni okres
• 55 ust. 1 – powództwo wzajemne o stwierdzenie wygaśnięcia lub nieważności znaku towarowego

Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 z dnia 14 czerwca 2017 r. w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej, Dz.U. 2017, L 154, s. 1:

• 58 ust. 1 lit. a) – odpowiednik art. 51 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 207/2009

SŁOWA KLUCZOWE

Unijny znak towarowy – wygaśnięcie prawa do znaku – nieużywanie znaku – pięcioletni okres – data właściwa – powództwo wzajemne – naruszenie znaku towarowego – Niemcy

LINK DO WYROKU

Pełny tekst wyroku (EUR-Lex): https://eur-lex.europa.eu/legal-content/PL/TXT/HTML/?uri=CELEX:62019CJ0607