Tekstowe przejawy niedoskonałości prawa oraz OSR jako sposób ich ograniczania

Na temat językowych niedoskonałości prawa toczone są długie i złożone dyskusje, których nie da się zreferować nawet na kilkudziesięciu stronach. Niedoskonałość ta – mimo że dotyczy cech tekstowych – może być analizowana z różnych punktów widzenia i z wykorzystaniem różnych narzędzi. Wśród zarzutów względem języka prawnego1 można przecież wymienić na przykład:

(1)niedoskonałe operowanie językiem polskim w zakresie przekraczania tzw. normy językowej,

(2)  popełnianie błędów formalnych,

(3)  niepotrzebne powtarzanie fragmentów tekstów, które pojawiają się też w innych przepisach,

(4)  leksykalną niezrozumiałość tekstów prawnych,

(5)  ich niedostateczną komunikatywność.

Podejmowano jednocześnie szereg prób zaradzenia tego typu mankamentom, często także w sposób zinstytucjonalizowany. Jednym z najdonioślejszych projektów w tym zakresie stało się wprowadzenie do polskiego systemu prawnego instytucji oceny skutków regulacji (OSR), która w kompleksowy sposób ma za zadanie ewaluować sensowność i konsekwencje wprowadzania nowej regulacji do systemu prawnego.

Interesującą perspektywą badania OSR i ich skuteczności jest jednak skupienie się wyłącznie na wybranych przejawach językowej niedoskonałości prawa. Okazuje się bowiem, że i w tym zakresie przejawiają one pewien potencjał naprawczy.